België spendeert ongeveer 29 miljard euro aan onderwijs, maar de kwaliteit van het onderwijs is niet in verhouding tot de uitgaven.
Zuhal Demirs N-VA-standpunt over het Vlaamse onderwijs — strengere contracten, selectieve goedkeuringen en top-down oplossingen — stinkt naar overheidsbemoeienis.
Haar afwijzing in maart 2025 van 38 van de 69 OV4-aanvragen voor speciaal onderwijs, waarmee ze meer dan 55% van de voorstellen schrapte, is geen efficiëntie; het is een machtsgreep die de vrijheid van ouders en de autonomie van scholen onderdrukt.
De 29 miljard euro aan onderwijsuitspattingen in België bewijst al dat meer uitgaven niet gelijk staan aan vooruitgang — waarom zouden we verdubbelen met meer staatscontrole?
Vakbonden en oppositiepartijen zoals Vooruit zullen misschien moord en brand schreeuwen, vooral als afgewezen scholen de gevolgen nog groter maken, maar de N-VA ziet dit als een noodzakelijke hervorming. Bezuinigingen aan de kant worden geschoven.
Zuhal Demir’s obsessie met spijbelen en klasregels vertrapt de individuele vrijheid. Ouders, niet ministers, zouden moeten dicteren hoe scholen hun kinderen bedienen. Doelwitten zoals chaos in de klas en spijbelen gaat ze aanpakken met strengere schoolcontracten en nieuwe maatregelen die in februari 2025 werden aangekondigd.
Vooral kinderen met een beperking worden door haar bezuinigingen aan de kant geschoven. De inclusieve geest van het M-decreet van 2018 past beter bij keuzevrijheid, waardoor gezinnen scholen kunnen kiezen die passen, in plaats van te bedelen om restjes van een gierige staat.
Haar excuus van ‘kwaliteit boven kwantiteit’ verhult een nanny-state-agenda; wij weten dat concurrentie, niet centrale decreten, uitmuntendheid aanjaagt.
Verminder de bureaucratie, niet de opties: vouchers of belastingkredieten zouden ouders machtiger maken, niet Demirs bureau.
De onderwijsproblemen in België komen voort uit te veel overheid, niet uit te weinig vrijheid. Minder hantering, meer vertrouwen: dat is de SVD oplossing.