Linkse ngo's openen de aanval op @MCC_Brussels vanwege het rapport van @AshleyAFrawley, dat onder andere de duistere kant van het genderbeleid van de EU en ngo's ontmaskert.https://t.co/gh6Y0oH6xf
— Daniel de Liever (@DanieldeLiever) April 2, 2025
De genderpolitiek van de Europese Unie heeft een radicale ommezwaai gemaakt: van vrouwenrechten naar een brede focus op genderidentiteit, gestuurd door EU-gesubsidieerde ngo’s. Organisaties zoals ILGA-Europe en IGLYO kregen miljoenen euro’s om beleid te hervormen, gender te herdefiniëren en kritische stemmen te onderdrukken, zonder democratische controle. Het begrip ‘gender’ verschuift van een term voor vrouwenrechten naar een vaag concept van ‘genderidentiteit’, gevoed door academische theorieën en activistische bewegingen.
Met de Gendergelijkheidsstrategie 2020-2025 en de LGBTIQ-strategie pusht de EU, onder druk van lobbygroepen, zelfidentificatie en dwingt ze lidstaten deze kaders over te nemen. Ooit, in de jaren ’70, gebruikten feministen ‘gender’ om sociale rollen los te koppelen van biologie, maar nu omvat het een realiteit die steeds verder afdrijft van biologische feiten. Ngo’s zoals Transgender EU (TGEU) gebruiken strategische rechtszaken om de Europese wetgeving te hervormen.
Critici zien de EU-aanpak als antifamilie: gezinnen worden geviseerd om sociale problemen op te lossen en traditionele waarden uit te roeien. Met minstens €220 miljoen financiert de EU ngo’s die genderidentiteit promoten, zoals ILGA-Europe en TGEU, die lidstaten chanteren en top-down beleid opleggen. Dit bedreigt vrouwen- en homorechten: lesbische ruimtes riskeren verboden te worden en de realiteit van veel homo’s en lesbiennes wordt ondermijnd.