De Belgische staking van maandag 31 maart is wettelijk, maar de gevolgen zijn onevenredig zwaar voor reizigers en bedrijven. Om dit in de toekomst te voorkomen, zou de wetgeving rond stakingen in cruciale sectoren zoals luchtvaart strenger moeten worden, met bijvoorbeeld verplichte minimale dienstverlening. Waar blijft de politieke actie? De bevolking is kwetsbaar voor dit soort situaties.
De PVDA verwerpt maatregelen die het stakingsrecht aan banden leggen, zoals minimumdienstverlening bij stakingen, het gebruik van dwangsommen, of eenzijdige verzoekschriften om stakingsposten te verbieden. Ze verzet zich tegen politie- of gerechtelijke tussenkomsten om piketten te ontmantelen.
De PVDA keert zich tegen de veroordeling van vakbondsleiders of -leden op basis van wetten die niet bedoeld zijn om stakingen te beperken, zoals artikel 406 van het Strafwetboek (kwaadwillige belemmering van het verkeer). Ze eisen dat dit artikel wordt aangepast om vakbondsacties te beschermen.
SVD stelt dat het recht om te staken niet absoluut is en niet mag leiden tot een disproportionele beperking van de vrijheid van anderen om hun leven te leiden. Stakingen ondermijnen de welvaart waar iedereen van profiteert, inclusief de stakers zelf op lange termijn. Enkel dialoog of arbitrage, zonder de samenleving te ontwrichten, is het enige middel om ongenoegen op te lossen.
Stakingen zijn een verouderd instrument in een moderne, onderling verbonden economie waar samenwerking en compromis effectiever zijn.
Het recht om te werken en economische activiteiten uit te voeren is even fundamenteel als het stakingsrecht.